Jak zaznacza sam autor w przedmowie:

„Żercy” są łabędzim śpiewem pewnego projektu, który miałem współtworzyć kiedyś-kiedyś z pewnym bardzo zacnym, polskim grafikiem. Nie mogę zdradzać zbyt wielu szczegółów (być może, kiedyś, projekt ożyje i mój przyjaciel będzie miał mi za złe zdradzanie szczegółów), więc powiem tylko tyle, że miał to być album łączący narrację graficzną i literacką. Coś pomiędzy komiksem, a bogato ilustrowaną powieścią. Do projektu niestety nigdy nie doszło – jak to w naszym kraju bywa – brak sponsorów, wsparcia finansowego i czasu.

Świat dawny jednak przyciąga, pomysły zostają w głowie, zmieniają się i ewoluują. „Żercy” więc, niezrozumiałym zrządzeniem losu, stali się ostatnią częścią tryptyku rozpoczętego w 2010 roku „Husarzami Śmierci”. „Husarze…” (co wydaje mi się dość czytelne) traktują o śmierci. Śmierci tragicznej, bolesnej, nagłej. Dwa lata później, w niespodziewanej kontynuacji, powstali „Rycerze Ojczyzny i Maryi” – jak mi się wydaje – rzecz traktująca nawet nie tyle o życiu, lecz o trwaniu w życiu. W pustce. W zawiedzonych nadziejach.

„Żercy” są dopełnieniem tej „Polskiej trylogii” – są bowiem pracą o narodzinach. Narodzinach ciała i narodzinach ducha.

Tak też dopełnia się tryptyk – śmierci, życia, narodzin. Być może z tej, w chwili obecnej, zamkniętej całości wynika jakaś głębsza myśl. Wynika może jakiś morał. Jakaś wartość. Jakaś mądrość.

 A może nie. Mnie proszę nie pytać – bo i skąd mam wiedzieć?

Opowiadanie możecie przeczytać klikając tutaj.

Źródła: Ikona wpisu | Scramasax

Słowa na wiatr? Nie w Kolumbii!

Film to zbiór zarejestrowanych rozmów z  - przede wszystkim - wysoko postawionymi urzędnikami od prezydenta Kolumbii Alvaro Uribe, przez szefa Sił Zbrojnych po ministra transportu. Opowiadają oni o swojej wierze, która determinuje u nich sposób działania. WSZYSTKICH działań, również zawodowych i politycznych. I nie są to czcze gadaniny znane nam z naszego polskiego podwórka, kiedy to polityków w kościołach widać jedynie w czasie kampanii wyborczej. W Kolumbii do spraw wiary podchodzi się w sposób odpowiedzialny.

Wyobraźmy sobie taką sytuację: prezydent 45-milionowego państwa, wraz ze swoimi podwładnymi, co środę zbiera się w kaplicy prezydenckiej i wspólnie odmawiają Różaniec. W Polsce – media huczą, Gazeta Wyborcza trąbi o zacofaniu i ciemnogrodyzacji, Grzegorz Miecugow i Kuba Wojewódzki w najlepszym wypadku szydzą. Natomiast w Kolumbii jest to sprawa oczywista a telewizja publiczna tę modlitwę emituję na żywo!

Przywódca którego państwa publicznie oznajmia, że jest katolikiem i każdą swoją decyzję polityczną “omodla” prosząc Boga o pomoc? Oczywiście nie bierzemy pod uwagę oksymoronów typu: “jestem katolikiem, jestem za in vitro”. Prezydent Uribe nie jest przedstawicielem “katolicyzmu ludowego” tylko świadomym swojej wiary Człowiekiem Kościoła. I większość jego działań politycznych to potwierdza!

Zamiast broni modlitwa

A co powiecie na to? Marksistowscy partyzanci porywają kilkanaście osób. Rząd, na czele którego stoi prezydent,  robi wszystko co w swojej mocy, aby odbić zakładników. Nagle ktoś wpada na pomysł, aby zastosować innowacyjny sposób. Wybranych zostaje dwunastu (skojarzenie z dwunastoma apostołami, moim zdaniem, jak najbardziej słuszne) najlepszych żołnierzy. Ale nie, nie, nie! Nie posiadających największe mięśnie czy potrafiących zastrzelić stu przeciwników przy użyciu jednego magazynka. Najlepszych, najsilniejszych duchowo, którym bez użycia jakiejkolwiek broni (z tego co się orientuję Różaniec nie znajduje się na liście broni) odbijają zakładników, nikogo przy tym nie raniąc? Brzmi jak scenariusz jakiegoś kato-filmu akcji, prawda? A w Kolumbii takie rzeczy się dzieją. Jak do tego doszło? Przekonacie się oglądając film. Dodam tylko, że prezydent Uribe oświadczył po tej akcji:

Ta operacja, która przebiegła pod mocą Ducha Świętego, Pana i Dziewicy Maryi była operacją wywiadu porównywalną z najważniejszymi epopejami epickimi historii ludzkości.

Ujmująca pokora

Dominik Tarczyński ze swoją kamerą w roli świadka spotyka się z ludźmi niezwykłymi. Niezwykłość ta polega na tym, że za ich sprawą dzieją się cuda a oni ani trochę nie chcą przypisywać ich sobie całą chwałę oddając Panu Bogu i Maryi, samymi usuwając się w cień. Prezydent stwierdza (publicznie, nie gdzieś w nocy na cmentarzu!), że nie wszystkie jego decyzje są dobre, bo jest człowiekiem grzesznym. Minister transportu niemal dopowiada, że jest prostym człowiekiem i żyje wg słów, że to “nie stanowisko dowartościowuje człowieka a człowiek stanowisko” (cytat z pamięci). Jedna z najbardziej znanych mistyczek Ameryki Południowej nie wywyższa się tylko zwraca uwagę na wielkość Boga.

Głębia teologiczna

Pozytywnym zaskoczeniem jest dla mnie fakt, iż wszyscy rozmówcy Tarczyńskiego są świadomymi swojej wiary. W całym potoku słów, w którym co trzecim jest “Maryja”, “Najświętsza Dziewica”, “Matka Boga” trudno doszukać się “katolicyzmu ludowego”, o którym już wcześniej wspominałem. Doświadczony bowiem polskim katolicyzmem noszę w sobie obraz starszych osób – nie da się zaprzeczyć pobożnych i religijnych – które, oczywiście z należnym im szacunkiem, nie do końca wiedzą, że w katolicyzmie kult religijny dotyczy Trójjedynego Boga a dopiero w Jego odbiciu Jego świętych. Stąd później przekonanie, jakoby Różaniec był ważniejszy od Mszy Świętej a Maryja od Jezusa. W “Kolumbii” tego nie doświadczymy. Wszystkie słowa odnoszące się do Absolutu są wyważone, świadome i teologicznie poprawne. Mistyczki co chwila wtrącają, jak ważne jest posłuszeństwo Kościołowi.

To nie film, to świadectwo

Sam Dominik Tarczyński unika jak ognia nazywania swojego dzieła filmem (dzieła, które nawiasem mówiąc zostało wybrane najlepszym filmem dokumentalnym na Międzynarodowym Katolickim Festiwalu Filmów i Multimediów w Niepokolanowie w 2011 roku) zastępując je słowem “świadectwo“. I sporo w tym racji – oglądając “Kolumbię” miałem wrażenie, że uczestniczę w rekolekcjach, w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu tego słowa. “Rekolekcjoniści” nie mądrzą się, nie “odlatują” w ekstatycznych uniesieniach, po prostu dają świadectwo swojej wiary i wynikających z niej działań.

Nie wspomniałem o takich narzędziach kinematografii jak chociażby montaż czy muzyka. Muzyka jest cudowna i oddaje doskonale klimat poruszanych kwestii a montaż jest subtelny i wyważony. I nic więcej nie trzeba na ten temat pisać! Bo Kolumbia to nie jest popis filmowego rzemiosła tylko spotkanie z Ludźmi Wiary.

Każdego kto chciałby obejrzeć “Kolumbię” zachęcam do kupna Gazety Polskiej, którą – jeśli 140-tysięczny nakład nie zostanie wyczerpany. Gazeta jest już w sklepach i dostępna będzie do 20 marca za 6,90zł. I proszę, nie zniechęcajcie się z powodu gazety – jeżeli nie przepadacie za tego typu dziennikarstwem to zakupcie ją tylko dla tego filmu, bo naprawdę warto! Gdzieś tam na świecie jest kraj, w którym Bóg przez polityków traktowany jest bardzo serio i wcale nie znaczy to, że jest to panstwo wyznaniowe.

A ja już od dziś zaczynam odkładać pieniądze na “Egzorcystę” Dominika Tarczyńskiego, bo tego na pewno sobie nie odpuszczę :)

Otrzymałem od Telbitu książkę pt. Sorry autorstwa Zorana Drvenkara. Wchłonąłem ją bez zająknięcia i głośno mlaskałem. Ale od początku.

Zoran Drvenkar urodził się w 1967 roku w Chorwacji, skąd w wieku trzech lat przeprowadził się z rodzicami do Berlina. Od 1989 r. pracuje jako pisarz i aktualnie mieszka w starym młynie nieopodal niemieckiej stolicy. Jest autorem wielokrotnie nagradzanych książek dla dzieci i młodzieży; napisał między innymi (pod pseudonimem) bestsellerowy Die Kurzhosengang. W 2003 r. ukazał się jego thriller psychologiczny Du bist zu schnell, obecnie ekranizowany.

Przed zabraniem się za tę książkę zacząłem zastanawiać się nad swoją ignorancją, ponieważ o autorze nigdy wcześniej nie słyszałem, nie mówiąc już nawet o trzymaniu jego książki w ręce. Odetchnąłem jednak z ulgą, kiedy dowiedziałem się, że to za sprawą wydawnictwa Telbit mogę – tak samo jak polskojęzyczni czytelnicy – trzymać w rękach jego książkę, która jako pierwsza została wydana w naszym języku.

Na samym początku poznajemy czwórkę młodych, których losy zostają splecione. Postanawiają założyć firmę, która specjalizować ma się w… przepraszaniu (znamy to, kiedyś w Polsce emitowany był program “Wybacz mi” ;). Pomysł – wydawać by się mogło nieco nietrafiony – jednak w krótkim czasie bohaterowie “Sorry” zmieniają się z niepewnych jutra nieudaczników w ludzi zamożnych i szczęśliwych. Oczywiście jak to w tego typu historiach bywa sielanka nie trwa zbyt długo. Mając przeprosić pewną kobietę znajdują ją – owszem – martwą i przybitą do ściany. Tak rozpoczyna się przygoda, której na pewno nie zapomną do końca życia. Jak długie miałoby nie być…

Zdumiewająca jest przede wszystkim narracja i to, że czytelnik może dopowiedzieć sobie dalszą część historii, która jest niemalże urwana. Nie jest to jednak wada – wręcz przeciwnie. Opowieść płynie sama z siebie i jakby dla siebie. Jest to o tyle dziwne, że czytelnik nie czuje się ignorowany.

“Sorry” Drvenkara jest niezmiernie klimatyczna i wciągająca. Czytając tę książkę jechałem akurat pociągiem i byłem przekonany, że któryś ze współpasażerów chce mnie przybić do ściany.

Polecam!

Chcę opisać tutaj proces poszukiwania mieszkania (stancji). Ogólnie stroniłbym od akademików, ponieważ wychodzę z założenia, że z mieszkania zawsze można zrobić imprezowy akademik, ale w drugą stronę to nie działa. Nie mam jednak zamiaru podejmować polemiki ze zwolennikami domów studenckich.

1. Nie idź sam. Weź z sobą znajomego!

Szukanie mieszkania w pojedynkę to katorga. Najlepiej znaleźć znajomych, którzy wybierają się na studia do tego samego miasta co Ty. Nie dość, że będziesz miał przynajmniej ogólne rozeznanie w tym, z kim przez przynajmniej rok masz zamiar mieszkać pod jednym dachem, mało tego we dwoje zawsze raźniej, to jeszcze sam proces poszukiwania mieszkania przebiega łatwiej – co dwie głowy to nie jedna! Oczywiście mądrość ludowa głosi, że najłatwiej stracić przyjaciela zamieszkując z nim pod jednym dachem, ale z każdym dorosłym człowiekiem naprawdę można się dogadać a jeśli tak nie jest to dziwię się co on robi w kręgu Twoich znajomych ;) Ja miałem to szczęście, że znalazłem dwóch kolegów i koleżankę, co pozwoliło nam na wspólny wynajem mieszkania. Co prawda jeden z kolegów po trzech miesiącach nas wystawił, ale współlokatorka znalazła na jego miejsce koleżankę. I tak od października egzystujemy sobie w czwórkę (+ dwa koty – nie polecam!) na 55m². Większych “spin” nie odnotowano!

2. Unikaj agencji nieruchomości!

Wszelkiej maści pośrednicy bardzo cenią sobie swoje usługi. Nie ma w tym oczywiście nic złego, ponieważ każdemu należy się wynagrodzenie z jego pracę. Ale skoro można zaoszczędzić nieco pieniędzy (agencje zwyczajowo liczą sobie za pośredniczenie wysokość jednego czynszu) to czemu miałbyś na tym nie skorzystać? Najlepiej przy okazji oddawania dokumentów w dziekanacie uczelni rozejrzeć się po swoim wydziale i zlokalizować tablicę ogłoszeń, to często tam możesz znaleźć ogłoszenia wynajmu mieszkania. Jest również cała masa portali internetowych, które służą za takie tablice ogłoszeń (np. Gumtree.pl). To tam zacznij szukać.

3. Działaj szybko!

Najpóźniejszym terminem, w którym powinieneś wykonać telefon w sprawie mieszkania jest dzień, w którym dowiesz się o tym, że zostałeś przyjęty na studia. Do tego czasu powinieneś mieć już na oku kilka-, kilkanaście ofert. Niestety, rynek nieruchomości nie stoi w miejscu i na jedno mieszkanie poluje kilkadziesiąt do kilkuset osób takich jak Ty. Mieszkanie, które jeszcze godzinę temu oglądałeś może być już wynajęte komuś innemu. Dodatkowo w czasie wakacyjnym, kiedy trwa rekrutacja na studia, ceny najmu nieruchomości idą drastycznie w górę. Ja “swojego” mieszkania zacząłem szukać na początku lipca – skończyłem na końcu sierpnia. Nie, żebym był wybitnie wybredny, bo zdecydowany byłem na każde (poza jednym, ale o tym napiszę na samym końcu), w których moja noga miała okazję stanąć. Jednak stancje, które były do wynajęcia w poniedziałek rano, w poniedziałek po południu wynajęte były już komuś innemu. Jak więc widzisz – musisz się spieszyć!

4. Nie bój się pytać!

Kiedy już udasz się na oglądanie mieszkania nie bój się zadawać pytań. Kto tutaj poprzednio mieszkał? Kiedy mieszkanie było ostatnio remontowane? Jak wygląda sprawa płatności za rachunki? Kto mieszka za ścianą? Gdzie jest najbliższy przystanek autobusowy? W jakiej odległości od stancji znajduje się najbliższa apteka (to ważne pytanie, gdyby na przykład w nocy przed sesją dopadło Cię zmęczenie i potrzebowałbyś jakiegoś wspomagacza typu lecytyna czy guarana ;)? Nie bój się też dokładnego zwiedzania mieszkania. Sprawdź czy kran zaraz nie odpadnie, czy ściany nie są popękane, czy drzwi wejściowe są solidne. To wszystko są bardzo ważne rzeczy. Nie daj się zrobić w balona.

I jeszcze jedno: targuj się! Właściciele są skłonni obniżyć kwotę o 100 do 300zł! Nam się udało.

5. Myśl przyszłościowo!

Łatwo wpaść w pułapkę ekscytacji wywołanej znalezieniem mieszkania. Jednak musisz zachować trzeźwość umysłu! To, że w mieszkaniu latem jest ciepło wcale nie oznacza, że tak samo musi być zimą! Szczególnie do czynienia z tym problemem możesz mieć w przypadku starych kamienic, których sufit jest bardzo wysoko. W zestawie ze starymi oknami i drzwiami wejściowymi, które ledwo trzymają się w zawiasach taki sufit może sprawić, iż ogrzanie mieszkania będzie nie lada wyczynem (a to wiąże się z ogromnymi kosztami za ogrzewanie!). Pomyśl też o swoich rzeczach – zapytaj właściciela czy możesz przywieźć własną szafę, biurko czy krzesło (moje ubrania od października leżą w torbach ;).

A kiedy znajdziesz już mieszkanie ciesz się nim do woli. Ale od samego początku pamiętaj, że wszystko w nim kosztuje! Tutaj nie będzie już mamy, która zgasi za Tobą światło w kuchni, ani taty, który dokręci kran, z którego kapie woda. Może zdarzyć się tak, że czasem będziesz musiał ubrać dwa swetry i trzy pary skarpetek a na obiad zjeść spaghetti z konserwą. Ale sama myśl o tym, że żyjesz się prawie samodzielnie jest w stanie Ci to wszystko wynagrodzić.

I gdyby tylko pieniądze same od siebie przelewały się na konto…

Obiecana ciekawostka

Znaleźliśmy w Katowicach bardzo duże mieszkanie (bodajże 112m²) za bardzo małe (biorąc pod uwagę ceny innych mieszkać) pieniądze. Pojechaliśmy więc je obejrzeć. O umówionej godzinie (byliśmy przed czasem) wykonałem telefon do pana właściciela. Ten mi oznajmił, że niestety nie może się pojawić, ponieważ coś mu tam wyskoczyło, a zaprasza za kilka dni. Wytłumaczyłem więc mu grzecznie i prosto, że nie jesteśmy z Giszowca ani żadnej innej dzielnicy Katowic i że jechaliśmy ponad godzinę, aby obejrzeć to mieszkanie. Właściciel okazał łaskę i za kilkanaście minut się pojawił. Z tego co zobaczyliśmy chwilę później dzisiaj się śmiejemy, ale wtedy na podstawie naszych myśli i emocji można by nakręcić naprawdę psychodeliczny horror. Otóż:

• Zdjęcie budynku (znalezione w internecie), w którym znajdowało się mieszkanie było najzwyczajniej w świecie oszustwem – tak naprawdę była to kamienica, która stała obok tej, w której mieliśmy zamiar zamieszkać. Oczywiście nie muszę chyba tłumaczyć, jak pięknie się ten budynek prezentował na zdjęciu.
• Sama klatka schodowa była w generalnym remoncie! Rusztowania, gipsy, tynki, kaski ochronne. Stan surowy!
• Właściciel przyjechał z innymi ludźmi zainteresowanymi tym mieszkaniem – indywidualne podejście do klienta pełną gębą!
• Samo mieszkanie wyglądało jak pobojowisko (nie to co na zdjęciach, rzecz jasna!) – popękane płytki kafelkowe, kable zwisające ze ściany i z sufitu.
• Pan, który miał okazję zwiedzać z nami mieszkanie spytał, czy można wyburzyć jedną ze ścian – właściciel nie widział w tym problemu, ponieważ jak sam powiedział: wszystko mu było jedno czy mieszkanie wynajmie czy sprzeda.
• Na oglądanie mieszkania dał nam całe 2 minuty, po czym nasze niedowierzanie i kręcenie nosem skwitował krótkim “bo tu robotnicy mieszkali, ale to się przejedzie mopem i wszystko będzie w porządku!” po czym poinformował nas, że jest umówiony na obiad z żoną i… sobie pojechał.
• Kilka dni później zadzwonił do mnie spytać się, czy jesteśmy zainteresowani tym mieszkaniem, bo nie ma żadnych chętnych.

Szczerze? W ogóle się nie dziwię. Od człowieka tego pokroju nie kupiłbym nawet wody mineralnej!

Coś mnie do tej książki ciągnęło. Być może była to nawet wieść o nadchodzącej ekranizacji tej lektury (z drewnianym skądinąd Channing Tatumem). Kiedy więc Radek Karbowski z Wydawnictwa Telbit (z którym mam same dobre wspomnienia! – zarówno z wydawnictwem jak i z Radkiem ;) zaproponował mi napisanie recenzji zgodziłem się od razu.

Pierwszą rzeczą, która rzuciła mi się w oczy, kiedy wziąłem do ręki Dziewiąty Legion autorstwa Rosemary Sutcliff była… okładka. Oczywista oczywistość! Twarda okładka (lubię to!), ciekawy projekt oraz barwy przywołujące mi na myśl film 300 (lubię to!). Po otwarciu książki było nieco gorzej. Nie wiem dlaczego, ale papier makulaturowy jakoś dziwnie mnie odpycha – jest niemiły w dotyku i skrzypi w rękach.

Książkę, której grubość oceniam na “nie za gruba” (282 strony) czyta się szybko i lekko a pomaga temu (poza treścią) wielkość liter. Chyba źle się określiłem: książkę czyta się za szybko (nawet czytając “równolegle” Ducha Liturgii kard. Ratizngera i Historię filozofii W. Tatarkiewicza). Wgłębiając się w historię tytułowego dziewiątego legionu, który zaginął gdzieś w Brytanii, miałem sentymentalny powrót do czasów, kiedy z umiłowaniem czytałem Przygody Trzech Detektywów, które sygnowane są nazwiskiem Alfreda Hitchcocka – wielka niewiadoma, intryga i – trzeba przyznać – rosnący puls.

Po przeczytaniu czułem pewien niedosyt, do dziś wydaje mi się, że historia po prostu była za krótka. Jest to niezaprzeczalnie zaleta tej pozycji! Historia opowiedziana jest w sposób lekki i prosty, ale zarazem nie pozwala ani na chwilę oderwać się od stronic, na których jest zapisana.

Niebawem zabiorę się za kolejne części trylogii “Orzeł”: Srebrną gałąź i Niosących latarnie. Opowiadają one co prawda inne historie, niż Dziewiąty legion, ale mam nadzieję równie dobrze spędzić czas.

Podsumowując: Dziewiąty legion polecam przede wszystkim jako umilacz czasu. Wiosną, która już się zbliża, już puka do mych drzwi, tego czasu może być mniej, nie mniej jednak warto go sobie zorganizować dla lektury tej książki. Bo jest naprawdę dobra.

Tylko ten głupi makulaturowy papier…

#10: Magiczny miecz – Jesteś blisko mnie

#9 Toy story – Ty druha we mnie masz

#8 Król Lew – Miłość rośnie wokół nas

#7 Pocahontas – Kolorowy wiatr

#6 Hercules – Odnajdę dom

#5 Mulan – Lustro

#4 Hercules – Ani słowa

#3 Król Lew 2 – Miłość drogę zna

#2 Piękna i Bestia – Piękna i Bestia

#1 Książę Egiptu – Gdy wierzysz

No, to by było na tyle z mojej strony. Oczywiście liczę na flame war w komentarzach ;)

Choć moje serce bliżej jest Makaroniarzom (ze względu na Juventus) to nie da się ukryć, że to Brytyjczycy włożyli w swą pieśń więcej serca. Od razu widać komu bardziej zależy na piłce a komu na kobietach.

Zaradni.pl to portal gromadzący informacje na każdy temat, jego zaletą jest to, że tworzą go ludzie z krwi i kości, tacy jak my a nie wylansowani przez media “eksperci”, którzy żyją zazwyczaj w świecie tak odległym i niedostępnym dla przeciętnego Internauty. Dlatego też każdy może zostać autorem tekstów – porad na “Zaradnych”. A każdy tekst nadesłany do serwisu, który zostanie wyświetlony 1000 razy zostanie nagrodzony pieniężnie!

Informacje przekazywane są w sposób bardzo prosty do przyswojenia: tekst + zdjęcie (ewentualnie film). Dodatkowo do przygotowania potraw proponowanych w serwisie nie trzeba mieć magicznych przypraw z puszczy amazońskiej czy kawioru ryb, które żyją na dnie oceanu spokojnego przy wybrzeżu Japonii – krótko mówiąc porady są naprawdę życiowe, a to niestety coraz częściej rzadkość.

Serwis od strony graficznej prezentuję się bardzo dobrze. Uwielbiam taką szlachetną prostotę. Strona jest czytelna a treść okraszona zdjęciami tworzy spójną całość.

Bardzo lubię tego typu przedsięwzięcia. Lubuję się wręcz w nich. Jednak na tle wszystkich, które spotkałem Zaradni.pl są najbardziej mi bliscy a co za tym idzie bardziej… zaradni.

———-

Jeżeli jesteś zaradny, potrafisz dobrze pisać i chcesz przy okazji “dorobić” możesz zostać ekspertem serwisu Zaradni.pl! Wszelkie informacje można uzyskać pod adresem mailowym: ewelinadziubinska[shift+2]gmail.com

Poniżej zamieszczam zrzuty z serwisu

Nie. Jednak się pomyliłem. Napis “Oriflame” jest koloru czerwonego a “World of Warcraft” niebieskiego…

EDYCJA! 31 stycznia 2010, godzina 22:50

Jakże szybko zadziałano! Nawet nie wiem kiedy szwedzka sekta firma zablokowała prawie wszystkie filmy demaskujące ten, jakże urokliwy, spot. PRAWIE wszystkie, bo chyba zapomnieli o tym, że plik, który choć raz został wpuszczony do sieci już nigdy stamtąd nie wyjdzie. Publikuję go więc jeszcze raz.

Drogi Oriflame, nigdy nie będę z Wami współpracował, ale jedno mogę zrobić dla Was gratis. Podpowiem Wam, że usuwanie swojej reklamy z największego medium na świecie, jakim jest internet, co więcej – medium darmowego, nie jest najlepszym pomysłem. No chyba, że zrobiliście coś złego, ale przecież u Was wszystko jest czyste i klarowne jak cera Waszych modelek, PRAWDA?

Ksiądz Johannes Schwarz z Lichtensteinu doskonale wie, że ksiądz pewnie tańczyć nie potrafi, ale może udzielić rozgrzeszenia.

I “promuje” (i)Spowiedź w formie pastiszu reklamy iPoda. Moim zdaniem (realizacja + pomysł) wychodzi mu bardzo dobrze.

Ten sam ksiądz w sposób prosty, przyjemny, (multimedialny) i niekonwencjonalny, po raz kolejny posługując się pastiszem (tym razem reklamy samochodu Fiat 500)  proklamuje światu słowa modlitwy Ojcze nasz “bądź wola Twoja.”

Nie ma co ukrywać. Targetem dla powyższych spotów jest młodzież, stąd też lekka forma. Jednak znajdzie się też coś stonowanego. Amerykańska organizacja katolicka Catholics Come Home przygotowała krótką prezentację (w kilku językach – w tym w języku polskim) zachęcającą do powrotu na łono Kościoła.

Oczywiście tego rodzaju przedsięwzięć jest całe grono, ja jedynie wybrałem przykładowe z nich.

Reasumując: Benedykt XVI nie zrobił niczego nowego, kontynuuje tylko 44. letnie dzieło swoich poprzedników – Pawła VI i Jana Pawła II. Dzieło leciwe, bo starsze od potentata komputerowego jakim jest Microsoft, który powstał w 1975 roku. Ale Kościół dla niektórych dalej pozostanie “instytucją niepasującą do współczesnego świata”, bo kto by w XXI. wieku nazywał aborcję morderstwem?