Bóg, honor & rock 'n' roll! » ROCK ‘N’ ROLL

Sorry!

Mateusz Ochman — Wed, 16 Nov 2011 12:58:00 +0000

Już dawno marzyłem tylko o tym, aby móc przeczytać jakąś dobrą książkę. Radek Karbowski z wydawnictwa Telbit spełnia marzenia! ;)

Otrzymałem od Telbitu książkę pt. Sorry autorstwa Zorana Drvenkara. Wchłonąłem ją bez zająknięcia i głośno mlaskałem. Ale od początku.

Zoran Drvenkar urodził się w 1967 roku w Chorwacji, skąd w wieku trzech lat przeprowadził się z rodzicami do Berlina. Od 1989 r. pracuje jako pisarz i aktualnie mieszka w starym młynie nieopodal niemieckiej stolicy. Jest autorem wielokrotnie nagradzanych książek dla dzieci i młodzieży; napisał między innymi (pod pseudonimem) bestsellerowy Die Kurzhosengang. W 2003 r. ukazał się jego thriller psychologiczny Du bist zu schnell, obecnie ekranizowany.

Przed zabraniem się za tę książkę zacząłem zastanawiać się nad swoją ignorancją, ponieważ o autorze nigdy wcześniej nie słyszałem, nie mówiąc już nawet o trzymaniu jego książki w ręce. Odetchnąłem jednak z ulgą, kiedy dowiedziałem się, że to za sprawą wydawnictwa Telbit mogę – tak samo jak polskojęzyczni czytelnicy – trzymać w rękach jego książkę, która jako pierwsza została wydana w naszym języku.

Na samym początku poznajemy czwórkę młodych, których losy zostają splecione. Postanawiają założyć firmę, która specjalizować ma się w… przepraszaniu (znamy to, kiedyś w Polsce emitowany był program “Wybacz mi” ;). Pomysł – wydawać by się mogło nieco nietrafiony – jednak w krótkim czasie bohaterowie “Sorry” zmieniają się z niepewnych jutra nieudaczników w ludzi zamożnych i szczęśliwych. Oczywiście jak to w tego typu historiach bywa sielanka nie trwa zbyt długo. Mając przeprosić pewną kobietę znajdują ją – owszem – martwą i przybitą do ściany. Tak rozpoczyna się przygoda, której na pewno nie zapomną do końca życia. Jak długie miałoby nie być…

Zdumiewająca jest przede wszystkim narracja i to, że czytelnik może dopowiedzieć sobie dalszą część historii, która jest niemalże urwana. Nie jest to jednak wada – wręcz przeciwnie. Opowieść płynie sama z siebie i jakby dla siebie. Jest to o tyle dziwne, że czytelnik nie czuje się ignorowany.

“Sorry” Drvenkara jest niezmiernie klimatyczna i wciągająca. Czytając tę książkę jechałem akurat pociągiem i byłem przekonany, że któryś ze współpasażerów chce mnie przybić do ściany.

Polecam!

O tym jak Orange chciało ode mnie 11000zł

Mateusz Ochman — Thu, 25 Aug 2011 17:44:36 +0000

Operatora Play opuściłem rok temu. Powód? Na miesiąc przed końcem umowy (którą nawet bym chyba przedłużył) dopisali mi do rachunku ok. 400zł – miałem telefon z Symbianem, więc łatwo można było zwalić wszystko na internet. Problem polegał na tym, że nie korzystałem z internetu poza WiFi w domu, a co więcej, w chwili, kiedy rzekomo nabijałem megabajty tak naprawdę siedziałem w jednej ze szkolnych sal i pisałem maturę a moja ówczesna Nokia e51 leżała (wyłączona!) w sekretariacie. Nie wykłócałem się z Playem. Rodzice zapłacili rachunek, dostałem od nich srogą burę i przeniosłem się do Orange. Miałem rok spokoju.

Przed niemiłą przygodą z Play zafascynowałem się telefonami wyposażonymi w system operacyjny Android i chciałem, żeby właśnie taki był następcą mojej Nokii. Udając się do salonu Orange, aby przenieść do nich swój numer miałem już wypatrzonego LG GT540 Swift i taki też wziąłem w abonamencie Pelikan + 2gb internetu wiążąc się tym samym z Pomarańczą na 3 lata. Telefon służył mi (poza jego funkcjami fundamentalnymi) do odbierania maili, Facebooka, przeglądania stron internetowych i sporadycznie do przeglądania ulubionych kont na YouTube. Internetu starczało a jeszcze pod koniec okresu rozliczeniowego sporo go zostawało. O lipca do maja tylko raz zdarzyło mi się, że zostałem poinformowany smsem o tym, iż do przekroczenia limitu pozostało 500mb. Wtedy też zadzwoniłem do Orange prosząc o włączanie mi dodatkowo pakietu 500mb, który to wg konsultanta sam miał się wyłączyć z chwilą rozpoczęcia nowego okresu rozliczeniowego (nawiasem mówiąc tak się nie stało i przez kilka miesięcy płaciłem 15zł więcej).

Apogeum moich problemów nastąpiło 31 maja tego roku. Obudzony zostałem smsem od mojego operatora, w którym poinformowano mnie, że mój telefon (a dokładnie połączanie wychodzące) zostaje zablokowany z powodu przekroczenia abonamentu o kwotę 4500zł (słownie: cztery tysiące pięćset złotych). Od razu poinformowałem telefonicznie (z telefonu współlokatora) mojego tatę (to na niego była podpisana umowa). Pod koniec dnia otrzymałem od niego informację, iż po odwiedzinach w salonie Orange, ustalone zostało, że jest to błąd systemu i oczywiście taka kwota jest nieprawdziwa. Kamień z serca, jednak mój telefon nie został odblokowany.

Następnego dnia zostałem znowu brutalnie obudzony. Tym razem przez mojego tatę, który stwierdził, że rachunek nie dość, że pozostał naliczony to jeszcze wzrósł do kwoty 5000zł. 2 godziny później byłem już w rodzinnym mieście i udaliśmy się z tatą i moją dziewczyną (w charakterze świadka bezstronnego ;) do salonu (nie mylić proszę salonu z punktem) Orange. Tam odczekaliśmy swoje i w końcu mieliśmy przyjemność rozmawiać z Panią Kierownik. Pani Kierownik, gdy tylko usłyszała, że mam telefon z Androidem, rozpoczęła tryumfalną tyradę, w trakcie której wytłumaczyła mojemu tacie (bo oczywiście każdy klient to osioł, który nie wie pod czym się podpisuje), że to – …proszę pana… – telefon z Androidem – …prawda… – on ma internety, pogodę i kalendarz i w ogóle i syn przeholował. W pewnym momencie ogarnięty zażenowaniem, które wynikało z faktu traktowania mojego ojca i mnie jak bohaterów filmu “Głupi i głupszy” przerwałem jej i spytałem czy się słyszy. Dokładnie tak, powiedziałem “przepraszam, ale czy pani się słyszy?” I wytłumaczyłem pokrótce, że wiem co to Android, że wiem co to internet, że wiem jak korzystać i z jednego i z drugiego. A kiedy jako “dowód” w sprawie pokazałem aplikację NetCounter, która zlicza pobrane dane, które jak się okazało 30 sekund później były takie same, jak w systemie Orange, Pani Kierownik od razu zmieniła ton, przeprosiła, napisała reklamację i jako zadośćuczynienie wręczyła mi starter Orange, który miał mi służyć jako telefon zastępczy do czasu odpowiedzi na reklamację. Wyszliśmy – nawet, nawet – usatysfakcjonowani.

2 tygodnie później przyszła odpowiedź na reklamację. Streszczając ją: “Szanowni Państwo STOP pocałujcie się w nosy STOP dane naliczone poprawnie STOP płaćcie albo sąd STOP”. 2 godziny później jestem już w rodzinnym mieście. Przygotowując się wyprawy do salonu zaglądamy jeszcze raz z tatą na internetowy billing. Orange już nie chciało 5000zł ale 7900zł! A pomimo blokady telefonu widać było połączenia z niego wychodzące (co prawda darmowe, ale mimo wszystko one były odnotowane!)

Kiedy weszliśmy do salonu jakaś młodsza konsultantka wiedziała już o co chodzi. Poinformowała nas, że za chwilkę przyjdzie Pani Kierownik. Co prawda nie doczekaliśmy się jej, ale przyszedł pan, który był w zastępstwie kogoś tam i Pani Kierownik oddelegowała go do naszej sprawy. Zaczął tak, że mnie i tatę zamurowało. Otóż powiedział, że sami tego nie przeskoczymy, że radzi nam, abyśmy skontaktowali się z Rzecznikiem Praw Konsumenta i Urzędem Komunikacji Elektronicznej. Oczywiście rozważaliśmy już wcześniej taką możliwość, ale sama ta sugestia, która wypłynęła z ust kierownika salonu Orange sąsiedniego miasta – jak się chwilę później okazało, zbiła nas z pantałyku i mówiąc szczerze, trochę urzekła. Zaglądając do systemu stwierdził, że faktycznie widać kwotę 7900zł, ale nie ma to żadnego pokrycia z innymi danymi, takimi jak koszt jednostki danych, datami przypisanymi do poboru danych itd. Mimo, iż pierwsza reklamacja wykluczała nasze możliwości dochodzenia swojego w Orange, pan ten wystosował tam pismo, z prośbą o wyjaśnienie. Na koniec rzucił informacją, że w mieście, w którym pracuje normalnie a nie w zastępstwie zdarzyła się podobna przygoda – otóż jakaś firma została naciągnięta, ale nie na internet tylko na smsy.

Po wyjściu z salonu Orange udaliśmy się z ojcem do Rzecznika Praw Konsumenta. Tam jednak otrzymaliśmy tylko informację, iż rzecznik to w sumie takimi sprawami się nie zajmuje, ale może nas reprezentować w UKE.

Jakiś czas później przyszła odpowiedź na nasze drugie pismo (a kwota wzrosłą sobie do prawie 11 tysięcy złotych). “Szanowni Państwo STOP, pocałujcie się w nosy STOP dane naliczone poprawnie STOP płaćcie STOP albo pójdźcie na ugodę STOP”

Warunki umowy był następujące: włączyć wszystkie możliwe pakiety internetu (100mb, 500mb, 2gb, 5gb) o łącznej wartości 110zł + oczywiście abonament. W sumie 149zł. Do końca umowy, czyli jeszcze przez dwa lata. Na odpowiedź otrzymaliśmy 2 tygodnie.

Wybraliśmy się więc po poradę prawną. Pani adwokat stwierdziła, że – mówiąc kolokwialnie – coś jej śmierdzi, no bo skoro naliczenia zostały poprawnie odnotowane, to po co Orange jakaś ugoda, na której tylko stracą?

Z racji jednak małej ilości czasu pozostałego na odpowiedź zgodziliśmy się na ugodę (przy której też były cyrki, bo to podpis niewyraźny, bo to faks musi być a nie mail, bo brakuje jakiegoś tam przecinka…).

Nie wykluczamy jednak pozwu – prawniczka doradziła nam pozew (uprzedzony skargą do UKE) o próbę bezpodstawnego wzbogacenia się. Może ktoś tak samo został wyrolowany przez Orange i chciałby złożyć pozew zbiorowy? No bo po co mi 8gb internetu w telefonie?

Jak szukać mieszkania?

Mateusz Ochman — Mon, 04 Apr 2011 12:00:35 +0000

Tekst ten dedykuję moim koleżankom i kolegom – szanownym Maturzystom, ale kto wie – może przydać się każdemu.

Chcę opisać tutaj proces poszukiwania mieszkania (stancji). Ogólnie stroniłbym od akademików, ponieważ wychodzę z założenia, że z mieszkania zawsze można zrobić imprezowy akademik, ale w drugą stronę to nie działa. Nie mam jednak zamiaru podejmować polemiki ze zwolennikami domów studenckich.

1. Nie idź sam. Weź z sobą znajomego!

Szukanie mieszkania w pojedynkę to katorga. Najlepiej znaleźć znajomych, którzy wybierają się na studia do tego samego miasta co Ty. Nie dość, że będziesz miał przynajmniej ogólne rozeznanie w tym, z kim przez przynajmniej rok masz zamiar mieszkać pod jednym dachem, mało tego we dwoje zawsze raźniej, to jeszcze sam proces poszukiwania mieszkania przebiega łatwiej – co dwie głowy to nie jedna! Oczywiście mądrość ludowa głosi, że najłatwiej stracić przyjaciela zamieszkując z nim pod jednym dachem, ale z każdym dorosłym człowiekiem naprawdę można się dogadać a jeśli tak nie jest to dziwię się co on robi w kręgu Twoich znajomych ;) Ja miałem to szczęście, że znalazłem dwóch kolegów i koleżankę, co pozwoliło nam na wspólny wynajem mieszkania. Co prawda jeden z kolegów po trzech miesiącach nas wystawił, ale współlokatorka znalazła na jego miejsce koleżankę. I tak od października egzystujemy sobie w czwórkę (+ dwa koty – nie polecam!) na 55m². Większych “spin” nie odnotowano!

2. Unikaj agencji nieruchomości!

Wszelkiej maści pośrednicy bardzo cenią sobie swoje usługi. Nie ma w tym oczywiście nic złego, ponieważ każdemu należy się wynagrodzenie z jego pracę. Ale skoro można zaoszczędzić nieco pieniędzy (agencje zwyczajowo liczą sobie za pośredniczenie wysokość jednego czynszu) to czemu miałbyś na tym nie skorzystać? Najlepiej przy okazji oddawania dokumentów w dziekanacie uczelni rozejrzeć się po swoim wydziale i zlokalizować tablicę ogłoszeń, to często tam możesz znaleźć ogłoszenia wynajmu mieszkania. Jest również cała masa portali internetowych, które służą za takie tablice ogłoszeń (np. Gumtree.pl). To tam zacznij szukać.

3. Działaj szybko!

Najpóźniejszym terminem, w którym powinieneś wykonać telefon w sprawie mieszkania jest dzień, w którym dowiesz się o tym, że zostałeś przyjęty na studia. Do tego czasu powinieneś mieć już na oku kilka-, kilkanaście ofert. Niestety, rynek nieruchomości nie stoi w miejscu i na jedno mieszkanie poluje kilkadziesiąt do kilkuset osób takich jak Ty. Mieszkanie, które jeszcze godzinę temu oglądałeś może być już wynajęte komuś innemu. Dodatkowo w czasie wakacyjnym, kiedy trwa rekrutacja na studia, ceny najmu nieruchomości idą drastycznie w górę. Ja “swojego” mieszkania zacząłem szukać na początku lipca – skończyłem na końcu sierpnia. Nie, żebym był wybitnie wybredny, bo zdecydowany byłem na każde (poza jednym, ale o tym napiszę na samym końcu), w których moja noga miała okazję stanąć. Jednak stancje, które były do wynajęcia w poniedziałek rano, w poniedziałek po południu wynajęte były już komuś innemu. Jak więc widzisz – musisz się spieszyć!

4. Nie bój się pytać!

Kiedy już udasz się na oglądanie mieszkania nie bój się zadawać pytań. Kto tutaj poprzednio mieszkał? Kiedy mieszkanie było ostatnio remontowane? Jak wygląda sprawa płatności za rachunki? Kto mieszka za ścianą? Gdzie jest najbliższy przystanek autobusowy? W jakiej odległości od stancji znajduje się najbliższa apteka (to ważne pytanie, gdyby na przykład w nocy przed sesją dopadło Cię zmęczenie i potrzebowałbyś jakiegoś wspomagacza typu lecytyna czy guarana ;)? Nie bój się też dokładnego zwiedzania mieszkania. Sprawdź czy kran zaraz nie odpadnie, czy ściany nie są popękane, czy drzwi wejściowe są solidne. To wszystko są bardzo ważne rzeczy. Nie daj się zrobić w balona.

I jeszcze jedno: targuj się! Właściciele są skłonni obniżyć kwotę o 100 do 300zł! Nam się udało.

5. Myśl przyszłościowo!

Łatwo wpaść w pułapkę ekscytacji wywołanej znalezieniem mieszkania. Jednak musisz zachować trzeźwość umysłu! To, że w mieszkaniu latem jest ciepło wcale nie oznacza, że tak samo musi być zimą! Szczególnie do czynienia z tym problemem możesz mieć w przypadku starych kamienic, których sufit jest bardzo wysoko. W zestawie ze starymi oknami i drzwiami wejściowymi, które ledwo trzymają się w zawiasach taki sufit może sprawić, iż ogrzanie mieszkania będzie nie lada wyczynem (a to wiąże się z ogromnymi kosztami za ogrzewanie!). Pomyśl też o swoich rzeczach – zapytaj właściciela czy możesz przywieźć własną szafę, biurko czy krzesło (moje ubrania od października leżą w torbach ;).

A kiedy znajdziesz już mieszkanie ciesz się nim do woli. Ale od samego początku pamiętaj, że wszystko w nim kosztuje! Tutaj nie będzie już mamy, która zgasi za Tobą światło w kuchni, ani taty, który dokręci kran, z którego kapie woda. Może zdarzyć się tak, że czasem będziesz musiał ubrać dwa swetry i trzy pary skarpetek a na obiad zjeść spaghetti z konserwą. Ale sama myśl o tym, że żyjesz się prawie samodzielnie jest w stanie Ci to wszystko wynagrodzić.

I gdyby tylko pieniądze same od siebie przelewały się na konto…

Obiecana ciekawostka

Znaleźliśmy w Katowicach bardzo duże mieszkanie (bodajże 112m²) za bardzo małe (biorąc pod uwagę ceny innych mieszkać) pieniądze. Pojechaliśmy więc je obejrzeć. O umówionej godzinie (byliśmy przed czasem) wykonałem telefon do pana właściciela. Ten mi oznajmił, że niestety nie może się pojawić, ponieważ coś mu tam wyskoczyło, a zaprasza za kilka dni. Wytłumaczyłem więc mu grzecznie i prosto, że nie jesteśmy z Giszowca ani żadnej innej dzielnicy Katowic i że jechaliśmy ponad godzinę, aby obejrzeć to mieszkanie. Właściciel okazał łaskę i za kilkanaście minut się pojawił. Z tego co zobaczyliśmy chwilę później dzisiaj się śmiejemy, ale wtedy na podstawie naszych myśli i emocji można by nakręcić naprawdę psychodeliczny horror. Otóż:

Zdjęcie budynku (znalezione w internecie), w którym znajdowało się mieszkanie było najzwyczajniej w świecie oszustwem – tak naprawdę była to kamienica, która stała obok tej, w której mieliśmy zamiar zamieszkać. Oczywiście nie muszę chyba tłumaczyć, jak pięknie się ten budynek prezentował na zdjęciu.
Sama klatka schodowa była w generalnym remoncie! Rusztowania, gipsy, tynki, kaski ochronne. Stan surowy!
Właściciel przyjechał z innymi ludźmi zainteresowanymi tym mieszkaniem – indywidualne podejście do klienta pełną gębą!
Samo mieszkanie wyglądało jak pobojowisko (nie to co na zdjęciach, rzecz jasna!) – popękane płytki kafelkowe, kable zwisające ze ściany i z sufitu.
Pan, który miał okazję zwiedzać z nami mieszkanie spytał, czy można wyburzyć jedną ze ścian – właściciel nie widział w tym problemu, ponieważ jak sam powiedział: wszystko mu było jedno czy mieszkanie wynajmie czy sprzeda.
Na oglądanie mieszkania dał nam całe 2 minuty, po czym nasze niedowierzanie i kręcenie nosem skwitował krótkim “bo tu robotnicy mieszkali, ale to się przejedzie mopem i wszystko będzie w porządku!” po czym poinformował nas, że jest umówiony na obiad z żoną i… sobie pojechał.
Kilka dni później zadzwonił do mnie spytać się, czy jesteśmy zainteresowani tym mieszkaniem, bo nie ma żadnych chętnych.

Szczerze? W ogóle się nie dziwię. Od człowieka tego pokroju nie kupiłbym nawet wody mineralnej!

Dziewiąty legion

Mateusz Ochman — Tue, 15 Mar 2011 20:33:36 +0000

Dziewiąty Legion wyruszył ku mglistym rubieżom północnej Brytanii i więcej go nie widziano. Cztery tysiące żołnierzy przepadło bez wieści, a razem z nimi ich sztandar. Marek, rzymski centurion, postanawia zgłębić tajemnicę zaginionego legionu, którym przed laty dowodził jego ojciec. Udaje się więc na śmiertelnie niebezpieczną wyprawę w nieznane strony, zamieszkane przez wrogie plemiona. Nikt nie spodziewa się, że kiedykolwiek wróci…

Coś mnie do tej książki ciągnęło. Być może była to nawet wieść o nadchodzącej ekranizacji tej lektury (z drewnianym skądinąd Channing Tatumem). Kiedy więc Radek Karbowski z Wydawnictwa Telbit (z którym mam same dobre wspomnienia! – zarówno z wydawnictwem jak i z Radkiem ;) zaproponował mi napisanie recenzji zgodziłem się od razu.

Pierwszą rzeczą, która rzuciła mi się w oczy, kiedy wziąłem do ręki Dziewiąty Legion autorstwa Rosemary Sutcliff była… okładka. Oczywista oczywistość! Twarda okładka (lubię to!), ciekawy projekt oraz barwy przywołujące mi na myśl film 300 (lubię to!). Po otwarciu książki było nieco gorzej. Nie wiem dlaczego, ale papier makulaturowy jakoś dziwnie mnie odpycha – jest niemiły w dotyku i skrzypi w rękach.

Książkę, której grubość oceniam na “nie za gruba” (282 strony) czyta się szybko i lekko a pomaga temu (poza treścią) wielkość liter. Chyba źle się określiłem: książkę czyta się za szybko (nawet czytając “równolegle” Ducha Liturgii kard. Ratizngera i Historię filozofii W. Tatarkiewicza). Wgłębiając się w historię tytułowego dziewiątego legionu, który zaginął gdzieś w Brytanii, miałem sentymentalny powrót do czasów, kiedy z umiłowaniem czytałem Przygody Trzech Detektywów, które sygnowane są nazwiskiem Alfreda Hitchcocka – wielka niewiadoma, intryga i – trzeba przyznać – rosnący puls.

Po przeczytaniu czułem pewien niedosyt, do dziś wydaje mi się, że historia po prostu była za krótka. Jest to niezaprzeczalnie zaleta tej pozycji! Historia opowiedziana jest w sposób lekki i prosty, ale zarazem nie pozwala ani na chwilę oderwać się od stronic, na których jest zapisana.

Niebawem zabiorę się za kolejne części trylogii “Orzeł”: Srebrną gałąź i Niosących latarnie. Opowiadają one co prawda inne historie, niż Dziewiąty legion, ale mam nadzieję równie dobrze spędzić czas.

Podsumowując: Dziewiąty legion polecam przede wszystkim jako umilacz czasu. Wiosną, która już się zbliża, już puka do mych drzwi, tego czasu może być mniej, nie mniej jednak warto go sobie zorganizować dla lektury tej książki. Bo jest naprawdę dobra.

Tylko ten głupi makulaturowy papier…

10 najlepszych piosenek z wytwórni Disneya

Mateusz Ochman — Thu, 13 May 2010 19:42:00 +0000

No dobra. Tytuł jest nieco mylący, ponieważ w poniższym megasubiektywnym zestawieniu znajdują się również piosenki z innych wytwórni takich jak Pixar czy DreamWorks. Ale na pewno nie zmienia to faktu, iż dobre piosenki z filmów animowanych są domeną wytwórni spod szyldu Walta Disneya. A te piosenki chodzą już za mną z tydzień…

#10: Magiczny miecz – Jesteś blisko mnie

#9 Toy story – Ty druha we mnie masz

#8 Król Lew – Miłość rośnie wokół nas

#7 Pocahontas – Kolorowy wiatr

#6 Hercules – Odnajdę dom

#5 Mulan – Lustro

#4 Hercules – Ani słowa

#3 Król Lew 2 – Miłość drogę zna

#2 Piękna i Bestia – Piękna i Bestia

#1 Książę Egiptu – Gdy wierzysz

No, to by było na tyle z mojej strony. Oczywiście liczę na flame war w komentarzach ;)

Księża rockmani

Mateusz Ochman — Wed, 14 Apr 2010 18:57:37 +0000

Ja można wyczytać na Last.fm:

Pinokio Brothers to zespół istniejący od roku 2000. Złożony z 4 księży, diakona i wokalistki, zespół sakro-rockowy założony został przez kleryków (teraz już księży) w czasie ich studiów na Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu. Gra muzykę różnych gatunków – od klasyki rocka, poprzez muzykę rozrywkową po „mocniejsze uderzenie”. W repertuarze ma utwory powszechnie znane oraz kompozycje własne. Grając ostrą muzykę rockową starają się trafić z teologicznym przesłaniem do młodzieży. Utwory Pinokio Brothers to przeważnie pieśni uwielbienia lub fragmenty Biblii w rockowych a nawet hardrockowych aranżacjach.

Bardzo piękny występ. Brakowało jedynie, aby któryś z czcigodnych prezbiterów wszedłszy uprzednio na ołtarz zeskoczył zeń na zgromadzony lud wier… tfu. groopies.

Inicjatywa może dobra i słuszna, ale kochani duszpasterze, nie w kościele, a już na pewno nie w prezbiterium!

—

I do tego kobieta w prezbiterium ;-).

Stop dyskryminacji! – białych hetero

Mateusz Ochman — Thu, 18 Feb 2010 23:36:35 +0000

Do napisania tego wpisu zainspirował mnie dzisiejszy (w chwili publikacji tej noty będzie już “wczorajszy”) artykuł, który ukazał się Joe Monsterze. Opisuje on (w bardzo negatywnym świetle) zachowanie społeczności internetowej, która żywo zareagowała na film umieszczony w sieci przedstawiający “pobicie murzyna Afroamerykanina” przez “okrutnego zwyrodnialca”. Zanim jednak dojdziemy do sedna zachęcam do obejrzenia tego filmu.

“Lista dialogowa” wg Coldseed:

Epic Beard Man : Wróćmy do naszych interesów: Ile bierzesz za czyszczenie na połysk?
Pasażer: Co?
EBM: Ile weźmiesz za wyczyszczenie moich butów? Idę na pogrzeb w piątek…
Pasażer: Czemu? Masz jakiś problem?
EBM: Powiedziałeś…
Pasażer: Słyszałeś co powiedziałem?
EBM: Tak.
Pasażer: Czemu miałbym czyścić twoje buty?
EBM: No, stary. Sam zaoferowałeś!
Pasażer: Nic ci, ku**a, nie zaoferowałem!
EBM: Co ty właśnie do mnie powiedziałeś?!
Pasażer: Powiedziałem – Czemu, ku**a, miałbym czyścić twoje buty?
EBM: Eh, już nie musisz…
Pasażer: Czemu biały człowiek nie może sobie samemu wyczyścić butów?
EBM: Może to zrobić też jakiś żółtek. Co za różnica…
Pasażer: Słuchaj stary…słuchaj…
EBM: Nie jestem nietolerancyjny! Co? Myślisz, że jestem nietolerancyjny?
Pasażer: Weźmiesz teraz swój zad i zabierzesz go sprzed moich oczu.
EBM: Czemuś taki agresywny, człowieku?
Pasażer: Bo jestem wku**iony!
EBM: Lepiej bądź, bo ja…
Pasażer: Zabierzesz swoje dupsko sprzed mojej twarzy w tym momencie!
EBM: Nie wystraszysz mnie, chłopcze. Nie wystraszysz mnie. Mam 67 lat.
Pasażer: A ja mam 50!
EBM: Nie wystraszysz mnie! Nie wystraszysz mnie! Nie wystraszysz mnie!

Wspomniany wcześniej Coldseed pointuje cały swój wywód słowami:

Nadstawianie policzka ma swoje granice. Każda normalna osoba wystarczająco długo prowokowana w końcu straci swoje opanowanie. Na to najczęściej czeka szukający problemu przeciwnik, który usprawiedliwiając się tym, że został uderzony, robi ze swojej ofiary jajecznicę z pomidorami serwowaną na ciepło. Jest XXI wiek, a człowiek nadal pozostaje małpą, która najlepiej czuje się w stadzie innych małp. W grupie mózg jednostki ulega drastycznemu skurczeniu, a szare komórki ulatniają się niczym bąbelki w coca-coli. Efektem tego są takie zjawiska jak rasizm, antysemityzm, homofobia i durne komentarze pod tego typu filmami. Szarego tłumu rządzącego się owczym rozumem nie da się zatrzymać, ale czasem warto postarać się na odrobinę indywidualizmu i własnego zdania. Natomiast wszystkim zapyziałym rasistom mówimy słodkie FUCK OFF.

Proszę mi uwierzyć na słowo: gdyby do starcia doszło między dwoma białymi, nikt by nawet tego filmu nie obejrzał. Ale kiedy ktoś (BIAŁEGO KOLORU SKÓRY!) podniósł rękę na Murzyna to robimy z tego halo! Przemilczmy to, że najpierw Czarny podeptał buty Białemu. Przemilczmy to kto rozpoczął bójkę, która skończyła się nokautem Afroamerykanina. Ważne jest to, że Biały dopuścił się ataku na świętą Poprawność Polityczną, w myśl której nie można krzywo popatrzeć na przedstawiciela innej rasy. No chyba, że to Czarny krzywo patrzy…

Abstrahując już od tego filmu… Istnieje publiczne przyzwolenie na śmianie się, krytykę oraz wyszydzanie wszystkiego – pod warunkiem, że nie jest to kolor skóry, homoseksualizm, judaizm albo feminizm. Drwina z księży przejdzie, kawał o Żydach jest podniesieniem ręki na holocaust. Nazywania katolików katolami jest w porządku natomiast Czarnych czarnuchami jest aktem zezwierzęcenia, choć mamy tutaj do czynienia z tym samym zabiegiem językowym. Jak długo tolero-terroryści będą robili sieczkę z mózgu?

Proszę nie zrozumieć mnie źle: nie chodzi mi o zabronienie komukolwiek śmiania się czegokolwiek. Chcę jedynie, aby nie narzucać z czego można żartować a z czego nie. Bo tak samo jak żarty o Murzynach (ostatnio moim ulubionym jest ten o lektyce ;) lubię też żarty o księżach, dopóki nie są obrzydliwe czy przewulgaryzowane nikomu nie szkodzą – tak samo jak żart o Żydach nie zniszczy wspomnienia o zbrodniach dokonywanych w obozach zagłady.

Coldseed zapomniał najwyraźniej o tym, że to on poszedł z tłumem i to jego szare komórki ulotniły się niczym bąbelki w coca-coli. Bo o sile argumentów nie decyduje to czy jesteś czarny – wtedy byłby to rasizm.

Podsumowując cały ten słowotok (humorystycznie): rasizm jest jak Murzyni – powinno go nie być! ;)

Jak kibice okazują miłość?

Mateusz Ochman — Sat, 13 Feb 2010 00:46:35 +0000

Czas do dnia, który wzbudza najskrajniejsze, bodajże, emocje liczony jest już w godzinach. Walentynki to przedsięwzięcie, z którego każdy próbuję uszczknąć coś dla siebie: sklepikarze stroją swoje witryny, kawiarnie i restauracje wprowadzają specjalne menu “dla zakochanych”, kina organizują maratony filmów miłosnych – panuje ogólna atmosfera sprzyjająca zadurzonym gimnazjalistom ciepła i miłości. Ale jak tu iść do restauracji czy do kina skoro w tym roku walentynki wypadają w niedzielę, kiedy to ukochana drużyna piłkarska rozgrywa mecz? Wszystko da się pogodzić jak udowadniają kibice angielskiego Tottenhamu i włoskiego Lazio przy wparciu Pumy.

Choć moje serce bliżej jest Makaroniarzom (ze względu na Juventus) to nie da się ukryć, że to Brytyjczycy włożyli w swą pieśń więcej serca. Od razu widać komu bardziej zależy na piłce a komu na kobietach.

Portał pełen dobrych pomysłów

Mateusz Ochman — Wed, 10 Feb 2010 17:54:58 +0000

Niewiele jest miejsc w Internecie gdzie w sposób miły, konkretny i – co niezmiernie ważne! – kompetentny sposób udzielane są rady. Co więcej: cała gama rad z różnych dziedzin naszego życia – gotowanie, biznes i ekonomia, motoryzacja czy prawo. Myślisz, że to jakaś internetowa utopia? Nie, to Zaradni.pl!

Zaradni.pl to portal gromadzący informacje na każdy temat, jego zaletą jest to, że tworzą go ludzie z krwi i kości, tacy jak my a nie wylansowani przez media “eksperci”, którzy żyją zazwyczaj w świecie tak odległym i niedostępnym dla przeciętnego Internauty. Dlatego też każdy może zostać autorem tekstów – porad na “Zaradnych”. A każdy tekst nadesłany do serwisu, który zostanie wyświetlony 1000 razy zostanie nagrodzony pieniężnie!

Informacje przekazywane są w sposób bardzo prosty do przyswojenia: tekst + zdjęcie (ewentualnie film). Dodatkowo do przygotowania potraw proponowanych w serwisie nie trzeba mieć magicznych przypraw z puszczy amazońskiej czy kawioru ryb, które żyją na dnie oceanu spokojnego przy wybrzeżu Japonii – krótko mówiąc porady są naprawdę życiowe, a to niestety coraz częściej rzadkość.

Serwis od strony graficznej prezentuję się bardzo dobrze. Uwielbiam taką szlachetną prostotę. Strona jest czytelna a treść okraszona zdjęciami tworzy spójną całość.

Bardzo lubię tego typu przedsięwzięcia. Lubuję się wręcz w nich. Jednak na tle wszystkich, które spotkałem Zaradni.pl są najbardziej mi bliscy a co za tym idzie bardziej… zaradni.

———-

Jeżeli jesteś zaradny, potrafisz dobrze pisać i chcesz przy okazji “dorobić” możesz zostać ekspertem serwisu Zaradni.pl! Wszelkie informacje można uzyskać pod adresem mailowym: ewelinadziubinska[shift+2]gmail.com

Poniżej zamieszczam zrzuty z serwisu

Tajemnica Poloneza 01:40

Mateusz Ochman — Thu, 04 Feb 2010 16:11:06 +0000

Jeśli ktoś z Was był na studniówce 2010 I Liceum Ogólnokształcącego w Jastrzębiu Zdroju to istnieje duże prawdopodobieństwo, iż obiła mu się o uszy nazwa “Polonez 01:40″.

No cóż. Plan się nie udał (jego szczegółów nie będę podawał), ponieważ DJ w ostatniej chwili (polonez już grał) połapał się, że “siakiś taki za krótki on jest”. Szkoda.

Panie i Panowie, oto przed Wami sławetny polonez 01:40 (choć trwa 01:44).