Jak zaznacza sam autor w przedmowie:

„Żercy” są łabędzim śpiewem pewnego projektu, który miałem współtworzyć kiedyś-kiedyś z pewnym bardzo zacnym, polskim grafikiem. Nie mogę zdradzać zbyt wielu szczegółów (być może, kiedyś, projekt ożyje i mój przyjaciel będzie miał mi za złe zdradzanie szczegółów), więc powiem tylko tyle, że miał to być album łączący narrację graficzną i literacką. Coś pomiędzy komiksem, a bogato ilustrowaną powieścią. Do projektu niestety nigdy nie doszło – jak to w naszym kraju bywa – brak sponsorów, wsparcia finansowego i czasu.

Świat dawny jednak przyciąga, pomysły zostają w głowie, zmieniają się i ewoluują. „Żercy” więc, niezrozumiałym zrządzeniem losu, stali się ostatnią częścią tryptyku rozpoczętego w 2010 roku „Husarzami Śmierci”. „Husarze…” (co wydaje mi się dość czytelne) traktują o śmierci. Śmierci tragicznej, bolesnej, nagłej. Dwa lata później, w niespodziewanej kontynuacji, powstali „Rycerze Ojczyzny i Maryi” – jak mi się wydaje – rzecz traktująca nawet nie tyle o życiu, lecz o trwaniu w życiu. W pustce. W zawiedzonych nadziejach.

„Żercy” są dopełnieniem tej „Polskiej trylogii” – są bowiem pracą o narodzinach. Narodzinach ciała i narodzinach ducha.

Tak też dopełnia się tryptyk – śmierci, życia, narodzin. Być może z tej, w chwili obecnej, zamkniętej całości wynika jakaś głębsza myśl. Wynika może jakiś morał. Jakaś wartość. Jakaś mądrość.

 A może nie. Mnie proszę nie pytać – bo i skąd mam wiedzieć?

Opowiadanie możecie przeczytać klikając tutaj.

Źródła: Ikona wpisu | Scramasax

Ciekawa jestem jakbyście się czuli gdyby wasi rodzice odcięli się od waszych poglądów, jakiekolwiek one by nie były. Ja przede wszystkim jestem matką…

Bardzo ciekawe zdanie, interesująca postawa, ale niestety można je wstawić razem z resztą lewackiego światopoglądu na półkę podpisaną – bajdurzenie.

Otóż, Pani Nowicka, ja czułbym się źle gdyby moja Mama odcięła się – tym bardziej publicznie – od moich poglądów. Nie ma to jednak znaczenia, gdyż wiem, że mimo, iż zamordowałbym człowieka moi rodzice nie przestali by mnie kochać jednak na pewno potępiliby mój czyn. Mało tego: byliby pierwszymi osobami, które poinformowałyby odpowiednie organy ścigania o przestępstwie, którego bym się dopuścił.

Taka już jest miłość rodzicielska (i nie tylko): wymaga. A te wymagania nie są stawiane po to, żeby dowartościować siebie tylko dla Dobra (takiego przez wielkie “D”) kochanej osoby.

Dlatego – o ile rzeczywiście nie podziela Pani poglądów syna – powinna go Pani (nieważne czy syn miałby 10, 20 czy 40 lat) porządnie strzelić z liścia w głupi ryj. A potem powiedzieć mu, że go Pani kocha.

Mamo i Tato. Dzięki, że potrafiliście strzelić mi w łeb kiedy było trzeba i proszę o więcej.

Ludzie tańczący do muzyki techno podczas mszy – to nowa inicjatywa kościoła Wszystkich Świętych w Sztokholmie. Ma pomóc w przyciągnięciu młodzieży.

Ksiądz – szołmen, który do ołtarza wkłada bieluteńkie (znak, że odświętne!) adidasy, zapuszcza długie włosy i nie przywdziewa ornatu (no bo wiadomo powszechnie, że w Skandynawii jest za gorąco na ornat). Przy Komunii samoobsługa a w uszach dudniący bass. Msza Święta z “nutką” techno. W piątek.

Oczywiście zorganizowana (bo nie napiszę “odprawiona”) w poczuciu wyższego dobra – aby zachęcić wszystkich tych, którzy z Kościołem są na bakier. O naiwności! Jak trzeba być “nieroztropnym”, żeby samemu w coś takie wierzyć? Chciałbym się mylić, ale nie wierzę, że ktokolwiek z uczestniczących w tej hucpie tylko dlatego, że odbywa się w rytmie techno, wróci na najnormalniejszą w świecie Mszę Świętą.

Księdzu Idestromowi pozostaje życzyć więcej zdrowia i posłuszeństwa. I przypomnieć, że są na świecie granice – niekoniecznie geograficzne, że już o granicach sumienia nie wspomnę – i jako kapłan powinien szczególnie dbać o to, żeby ich nie przekraczać. A te granice nazywamy granicami dobrego smaku.

30 tysięcy – tyle podpisów udało się zebrać lewicy w ciągu trzech miesięcy. 30 tysięcy ludzi podpisało się pod stwierdzeniem, że życie nienarodzonego człowieka jest warte tyle, ile zachcianka jego matki.

30 tysięcy. Niby dużo, jednak nie jest to nawet 1/3 wymaganych 100 tysięcy, które rozpoczęłoby starania o ustawę, która zezwoliłaby zabijać dzieci tylko dlatego, że ich matki są nieodpowiedzialne.

I gdzie te tłumy? Gdzie te “większości” Polaków popierające morderstwa zwane “aborcjami”, które tak bardzo lansują autoryteta i celebryty pokroju Szczuki, Środy, Nowickiej?

Przypomnę tylko, że porządni ludzie, którzy nie zgadzają się na mordowanie ludzi zebrali 600 tysięcy podpisów. W trzy tygodnie.

W swoim tekście dla  lewicowego dziennika “Il Fatto Quotidiano” włoski watykanista Marco Politi napisał:

W dawnych czasach biskupi przetapiali złote kielichy mszalne, by wspierać obronę zaatakowanego królestwa. Teraz, kiedy wróg finansowy jest znacznie bardziej podstępny i bezlitosny, nie dzieje się nic. Ze strony hierarchii nie napłynął najmniejszy sygnał o rezygnacji z czegokolwiek.

No i jak zwykle – gdy chodzi o lewicowe gaworzenie – jestem zagubiony.

No bo jak to tak? Żeby powoływać się, i to jeszcze w pozytywnym kontekście(!), na “ciemne” wieki średniowiecza? Czy to nie uwłacza intelektowi światłych synów “jasnego” oświecenia? Czy ktoś tutaj zapomniał, że to właśnie średniowiecze – epoka, w której biskupi przetapiali złote kielichy by wspierać królestwo – było złe, be i fuj? Co prawda argumenty potwierdzające tę tezę polegają na mitach i czarnej legendzie inkwizycji i krucjat, ale nie zmienia to faktu, że lepiej w mediach brzmi kiedy wypowiadamy się negatywnie o wiekach średnich. Wiadomo przecież (chociażby z hollywoodzkich dzieł i od Magdaleny Środy), że to Kościół, ta zbrodnicza organizacja, był, jest i będzie odpowiedzialny za ciemnotę, którą się ludziom wciskało, wciska i wciskać będzie. I nagle pojawia się lewicowy publicysta, który stwierdza, że nie dość, że Kościół w średniowieczu robił coś dobrego to jeszcze powinien do tych praktyk powrócić (co sugeruje, że wtedy było lepiej). Panie Politi, nie jest Panu wstyd?

Kolejna rzecz, która mnie “niepokoi”, to fakt, iż w średniowieczu istniał sojusz tronu z ołtarzem, co nijak ma się do dzisiejszych postmodernistycznych, opartych na oświeceniowych postulatach, haseł – między innymi ulokowanych w ustach polskich polityków. Czyżby punkt widzenia zależał od punktu siedzenia? Kościół na zasadzie babci, o której się pamięta tylko po to, żeby dała kasę?

Całe szczęście wypowiedź pana Politiego dotyczy włoskiego kryzysu, bo gdyby chodziło o Polskę być może premier Tusk musiałby jednak klęknąć przed którymś biskupem mimo zapewnień, że tego nie ma w zwyczaju.

Jestem zagubiony przez tę wypowiedź. Nie wiem co mam myśleć. Pozostaje mi czekać na oświadczenie z Kościoła, którego siedziba mieści się na Czerskiej.

Obowiązujący od czerwca zestaw 60 pytań z tolerancji opracował zespół powołany przez komendanta głównego policji. W przygotowaniach uczestniczyła też Kampania przeciw Homofobii.

“W Polsce mieszka coraz więcej imigrantów, rodzą się dzieci ze związków mieszanych, dużo jest zdarzeń, których tłem jest dyskryminacja. I zdarzały się skargi, że policjant źle potraktował osobę o innej orientacji seksualnej” – mówi Gerard Bah ze świętokrzyskiej policji.

Konkluzja nr 1

Jak wiadomo polskie prawo (narzucone przez Watykan) nakazuje, aby geje, lesbijski, biseksualiści i osoby transseksualne nosili na prawym ramieniu opaski z nadrukowanym symbolem tęczy (nie, nie chodzi o symbol przymierza Boga z człowiekiem – odsyłam do Księgi Rodzaju). Dodatkowo symbol tęczy winien znajdować się na tylnej szybie samochodu prowadzonego przez osobę homoseksualną. Na tej podstawie każdy funkcjonariusz policji może stwierdzić, że z osobą łamiącą prawo (przekraczającą dozwoloną prędkość, dopuszczającą się kradzieży etc.) może sobie pozwolić na więcej (i nie mam tutaj na myśli czynności seksualnych). To z tego powodu osoby o orientacji seksualnej innej niż NORMALNA skarżą się, że policjanci zachowują się w stosunku do nich gorzej, niż do każdej innej – po prostu z daleka widać, że mamy do czynienia z gejem.

Konkluzja nr 2

W stosunku do osoby homoseksualnej policjant zamiast korzystać z tonfy będzie korzystał z wibratora; zamiast z gazu pieprzowego będzie korzystał z gazu rozweselającego; zamiast z gumowych kul będzie korzystał z gumowego penisa a jeśli będzie musiał użyć kajdanek to tylko z różowym futerkiem.

Agata Michalak (30 lat, dziennikarka i redaktorka) i Paweł Lachowicz (31 lat, dziennikarz sportowy)

Są razem 2,5 roku

Ona: Małżeństwo kojarzy mi się z układem patriarchalnym, z tym, że kobieta obiecuje posłuszeństwo mężowi, mąż siedzi na kanapie i czyta gazetę, a ona krząta się w kuchni. A to, co jest między nami, to par excellence związek partnerski. Mamy równy podział obowiązków domowych, oddzielne finanse, dzielimy się wydatkami po równo, na zmianę płacimy rachunki. Nazwa ”partnerzy” jest bardziej adekwatna. To jest bardziej nowoczesna forma bycia razem. W związek partnerski weszłabym na zasadzie sprzeciwu dla instytucji małżeństwa w tradycyjnym wymiarze.

Dlaczego ja nie wszedłem z rodzicami w taki par escellence związek partnerski: “Mamo, rodzina kojarzy mi się z układem patriarchalnym, z tym, że dziecko obiecuje posłuszeństwo rodzicom dlatego od dzisiaj nie wyrzucam śmieci. Tak mamo, nie patrz na mnie jak na idiotę, który na podstawie własnych głupich wniosków zaciąga aksjomat (nie mogę być przecież idiotą znając tak trudne słówko) na ogół tworu zwanego “rodziną”.

On: Przecież mieszkamy i żyjemy razem, więc chcemy jakoś usankcjonować nasz związek. Może kiedyś będziemy chcieli wziąć kredyt czy mieć dzieci, ale teraz ważniejszy jest aspekt ideowy, nie praktyczny. Tylko raz na poczcie, odbierając paczkę Agaty, musiałem powiedzieć, że jestem jej mężem. Ślub mnie nie interesuje. Kościelny na pewno, bo nie jesteśmy wierzący, ale cywilny też nie. To jest moja osobista relacja z partnerką i nie potrzebuję, żeby mi przystawiał stempel urzędnik. Obiecywanie wierności do śmierci jest obłudne, małżeństwa ciągle się rozpadają. Nie jestem w stanie przewidzieć, co będzie za tydzień ? a za dziesięć lat? Nie planujemy dalej niż wakacje. Zawarcie i rozwiązanie związku partnerskiego wyobrażam sobie jako proste podpisanie dokumentu.

Przede wszystkim brawo – i to tak bez szydery – za podjęcie decyzji o niebraniu “ślubu kościelnego” jeśli w Boga się nie wierzy – ale o tym później. Jednak trzeba zauważyć, że przysięgania wierności aż do śmierci nie jest obłudne tylko dojrzałe i konsekwentne. Jeśli bowiem tę wierność przysięga się przed Bogiem to zanim się to uczyni ślubuje się MIŁOŚĆ a gdy ślubuje się miłość to ani wierność, ani uczciwość nie jest wyzwaniem ponad ludzkie siły. Dziwi mnie też podejście tych państwa – oburzają się, że małżeństwo to twór – chciałoby się powiedzieć – nie z tej epoki i że nie potrzebują stempla urzędnika, z drugiej zaś strony chcą zapewnić sobie prawa małżeństw bez żadnych obowiązków i zobowiązań. Może dorzucimy do tego jeszcze możliwość prowadzenia samochodu bez prawa jazdy?

Ona: (…) Paweł jest dobrym człowiekiem, z sercem na dłoni. Nie wiem, czy to nie jest démodé mówić o kimś, że jest prawy, ale on jest prawy. (…)

Oczywiście, że mówienie o kimś, że jest prawy jest démodé. W niektórych środowiskach lepiej brzmi to, że ktoś jest lewy.

On: Agata jest najmądrzejszą osobą, jaką znam. Mamy podobny temperament, jesteśmy impulsywni. Kłócimy się o pierdoły. Na weselu kolegi pokłóciliśmy się (wyróżnienie – M.O.) o to, czy bardziej znamienita jest kultura czeska, czy słowacka.

Mam nadzieję, że Agata i Paweł przed ślubem poinformowali pannę młodą o tym, że małżeństwo będzie jednym wielkim kołchozem.

Ona: Wśród naszych najbliższych znajomych tylko kilka par jest po ślubie. Biorą ślub, ponieważ jedna ze stron pochodzi z tradycyjnej rodziny, która nie wyobraża sobie inaczej, albo ze względu na dziecko. Reszta żyje na kocią łapę.

To mi się zawsze podoba! “Jestem ateistą, ale ślub kościelny wezmę, dzieciaka ochrzczę i do komuni puszczę, bo co sobie rodzice i babcia z ciotką pomyślą?!” Z kogo tacy ludzie chcą zrobić idiotów? Z siebie? Z rodziców i babci? A może z Pana Boga? Najwłaściwszą odpowiedzią wydaje się być ta pierwsza, ostatnia jest niemożliwa.

Moi rodzice się rozwiedli, jak miałam 15 lat. Mieli ślub cywilny. Tata ożenił się ponownie, mam przyrodnią siostrę. Mama chwilowo jest sama. Rodzice są w niezłych stosunkach, chociaż rozstawali się w nie najlepszych. To też przyczyniło się do tego, że nie ufam instytucji małżeństwa. Nawet jako dziewczynka nie marzyłam o białej sukni.

Pani Agato to, że podczas niektórych operacji na stole chirurgicznym umierają ludzie wcale nie świadczy o tym, że “instytucja” zabiegów chirurgicznych jest zła. Proponuję jeszcze raz zastanowić się nad ślubem. Tylko przed tym radzę upewnić się, że pani partner zacznie wybiegać w przyszłość dalej niż do najbliższych wakacji.

Oczywiście było kilka sytuacji, kiedy to doszło do bójki z policją czy tzw. “antyfaszystami” jednak uczestniczyła w nich bardzo mała grupka uczestników Marszu Niepodległości (co więcej: grupka sprowokowana przez lewaków). Znaczna większość zajęta była maszerowaniem i manifestowaniem (pokojowym!) swojego przywiązania do Polski i polskości – tego w mainstreamowych mediach nie widać (tak samo jak tego, że organizatorzy Marszu Niepodległości cały czas podczas zamieszek nawoływali do ich zaprzestanie i zachowania spokoju). Tak samego jak uczestników zamieszek ze strony lewaków.

I tutaj rodzi się we mnie pytanie (ponieważ nie chcę doszukiwać się tutaj spiskowej teorii dziejów): o co chodzi?! Czy o pieniądze? Czy o kontrowersję? Czy o rozgrzeszenie zboczeńców i terrorystów z Antify i RAF?

Trudno. Od wczoraj jestem faszystą, kibolem (w tej najgorszej możliwej konotacji) i degeneratem. Ale usta, z których padają te słowa sprawiają, że czuję się z tego powodu dumny.

A chodzi o to, że w pierwszym głosowaniu Sejmu VII kadencji Wanda Nowicka nie została wybrana wicemarszałkiem.

Skandal! Przecież pani Nowicka to porządna kobieta: to sobie syna wychowa na radykalnego komunistę*, to pomoże innej pani zamordować jej dziecko a jako szefowa Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny tak zaplanuje rodzinę, że jedyną w niej kobietą będzie córeczka, którą zaadoptuje dwóch tatusiów.

Oczywiście redaktor Grochal z sobie właściwą błyskotliwością stwierdza ex cathedra, że szykany, które spadły na nową wicemarszałek (w drugim głosowaniu się udało) wynikają z tego, iż posłowie nie zgadzają się z jej poglądami. Niemożliwe! Nie głosować na kogoś tylko dlatego, że lubi pozabijać? To przecież takie nietolerancyjne!

PS Ponoć w Ruchu Palikota tylko Robert Biedroń był bardziej zainteresowany laską marszałka…

————————————-

* – całkiem serio: nie można oceniać matki za zachowanie jej dorosłego syna, jednak Wanda Nowicka niejednokrotnie starała się usprawiedliwiać jego umiłowanie Stalina. Oby to wypływało tylko z macierzyńskiej miłości.

Jestem Polakiem i jestem z tego dumny!

Urodziłem się w Polsce i znam historię tego pięknego kraju. Historię niełatwą, ale jak miałaby być ona łatwa skoro nasze położenie geopolityczne (między Rosją a Niemcami) jest takie jakie jest? Wiem, że moi przodkowie cierpieli i przelewali krew za mój kraj. Mam świadomość, że Polacy jako Naród są wyjątkowi i nie ma w tym za grosz mesjanizmu – nigdy się nie poddaliśmy, zawsze walczyliśmy z każdym, kto chciał zawłaszczyć choćby kawałek naszej Ojczyzny. Jestem wdzięczny tym pokoleniom Polaków, dzięki którym mogę mówić po polsku, pisać po polsku i modlić się po polsku. Dewiza Bóg, Honor, Ojczyzna nie jest dla mnie pustosłowiem.

Szanuję Patriotów

W czasach kiedy za akt najwyższego heroizmu uchodzi przyznanie się do swojej dewiacyjnej orientacji seksualnej ja żywię szacunek do tych, którzy kochali Polskę niejednokrotnie bardziej, niż swoje życie. Maszerując przez Warszawę chcę oddać im hołd. Witold Pilecki, Karol Levittoux, hetman Stanisław Żółkiewski, Roman Dmowski, Józef Piłsudski, Tadeusz Kościuszko czy ksiądz Jerzy Popiełuszko. W niektórych wypadkach być może spierałbym się o to czy wiedli dobre czy złe życie, jednak co do jednego nie mam żadnych wątpliwości – kochali Polskę bezinteresownie.

Nie zgadzam się na opluwanie biało-czerwonej flagi!

Gazeta Wyborcza od zeszłego roku robi wszystko, żeby obrzydzić wszystkim Marsz Niepodległości (a odkąd tylko pamiętam, żeby obrzydzić Polskę). Nawołuje na swoich łamach poprzez siebie stworzone i ustanowione “auryteta” do blokowania marszu ludzi dumnych z odzyskania przez Polskę niepodległości. Skutkiem tego była zeszłoroczne akcja “faszyzm nie przejdzie”, podczas której wszelkiej maści lewica (z Antifą na czele) gwizdała na widok tłumu niosącego biało-czerwone flagi. Oczywiście wszystko pod przykrywką równości i tolerancji. Zresztą w tym roku nie zapowiada się na poprawę, wręcz przeciwnie – tęczowi koledzy redaktora Blumsztajna wezwali na pomoc niemiecką Antifę (ot, taki paradoks historii). Oczywiście trzeba wiedzieć, że Antifa z prawdziwymi antyfaszystami nie ma nic wspólnego – ci drudzy będą szli w Marszu Niepodległości a nie wśród anarchistów, homoseksualistów, komunistów, radykalnych feministek i smutnych ludzi, którym Gazeta Wyborcza wcisnęła bajkę o walce z faszystami. Prawdziwi faszyści (tak, faszyści i żadne Karolaki czy Szyce temu nie zaprzeczą, choćby nie wiadomo w jak piękne słowa i metafory to ubierali) będą nasz marsz blokować.

Komitet Poparcia

Przy omawianiu powodów, dla których wezmę udział w Marszu nie może zabraknąć wzmianki o komitecie poparcia. A są to m. in.:

• major rez. Marian Cabaj – prezes Obwodu „Gołąb” Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej
• Stanisław Oleksiak – Prezes Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej
• major Marian „Morwa” Pawełczak – kombatant Armii Krajowej, żołnierz „Zapory” i „Uskoka”
• płk Jan Podhorski – Prezes Wielkopolskiego Okręgu Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, więzień polityczny PRL
• por. Jan „Jacek” Podsiadły – żołnierz NSZ z oddziału W. Kołacińskiego „Żbika”
• Tadeusz Radwan – żołnierz Narodowej Organizacji Wojskowej, działacz Stronnictwa Narodowego, więzień polityczny
• dr Bohdan Szucki – żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych, kombatant, uczestnik walk partyzanckich, Honorowy Prezez Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych
• por. Stanisław Turski – żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych, kombatant
• wielu ludzi nauki i kultury

Dlatego zachęcam do wzięcia udziału w Marszu Niepodległości. W tak doborowym towarzystwie wysłuchiwanie od lewicowej watahy, że jest się “faszystą” to powód do dumy!